ეს არის იგავი იმაზე, თუ როგორ შეუძლია ხელოვნებას, სულ ცოტა ხნით მაინც, ადამიანი თავის ყოველდღიურობაზე მაღლა დააყენოს. იოსელიანი გვეუბნება, რომ ყველაზე მძიმე ყოფაშიც კი არსებობს სილამაზე, რომელსაც ჩვენ ხშირად ვერ ვამჩნევთ, სანამ მას სხვა თვალით არ შევხედავთ. ხელოვნებას აქვს ძალა, გაგვახსენოს ჩვენი ადამიანობა მაშინ, როცა ცხოვრებამ ძალიან დაგვღალა.